- شریعت عقلانی – احمد قابل - http://www.ghabel.net/shariat -

پرسش هایی در مورد چگونه خواندن نمازهای واجب

Posted By احمد قابل On مهر ۳۰, ۱۳۸۴ @ ۴:۳۶ ق.ظ In مصاحبه، پرسش و پاسخ | 6 Comments

به نام خدا

 پرسش هایی در مورد چگونه خواندن نمازهای واجب ( از نظر بی صدا یا باصدا بودن قرائت = جهر و اخفات ) مطرح شده است که جواب مختصر آن را به اطلاع می رسانم ‌‍؛

 الف ) متن قرآن در این زمینه با صراحت می گوید ؛ « نه بلند بخوان و نه آهسته ، بلکه حدی میان این دو مرتبه را مراعات کن = و لا تجهر بصلاتک و لا تخافت بها ، و ابتغ بین ذلک سبیلا » . بنا بر این از نظر قرآن ، تمامی نماز را باید در حدی متوسط از نظر صوتی خواند و فرقی بین نمازهای پنجگانه در این خصوص وجود ندارد .

 ب ) در برخی متون روایی معتبر نیز به همین رویکرد قرآنی ، فراخوانده شده است ( صحیحه ی علی بن جعفر ) .

 پ ) برخی متون روایی معتبر نیز از عباراتی بهره گرفته اند که « گمان به عدم جواز جهر در نمازهای ظهر و عصر و عدم جواز اخفاء در نمازهای صبح و مغرب و عشاء » را بر انگیخته اند .

 ت ) برخی روایات نیز تصریح کرده اند که ؛ « دو رکعت اول نمازهای خاصی را بلند بخوانید و در بعضی دیگر آهسته » .

 ث ) سید مرتضی و ابن جنید اسکافی به استحبابی بودن مضمون روایاتی که دو گانگی را تبلیغ می کنند ، فتوا داده اند و برخی دیگر از فقهای شیعه ، از جمله « صاحب مدارک » و « سبزواری » نیز این نظر را تقویت کرده اند . البته این نظریه ای است که فقهای اهل سنت نیز با آن موافق اند .

 ج ) اکثر فقهای شیعه ، به لزوم دوگانه خواندن ( بلند خواندن دو رکعت اول نماز های صبح ، مغرب و عشاء ، و آهسته خواندن آن ها در نمازهای ظهر و عصر ، به علاوه ی  رکعات سوم و چهارم همه ی نماز هایی که از آن برخوردارند ) فتوا داده اند و دلیل عمده ی انتخاب و گزینش روایات موافق با این نظریه را ، لزوم مخالفت با رأی اهل سنت و حمل بر تقیه کردن سایر روایات ، قرار داده اند .

 چ ) به گمان من ، ترجیح با مضمون آیه ی قرآن و روایات موافق با آن است . یعنی همه ی نمازها و همه ی رکعات آن ها را با صدایی آرام و متوسط باید خواند ( نه بلند و نه کوتاه). البته اگر شرایط خارج از نماز ، به گونه ای باشد که باید به یکی از دو صورت ( جهر یا اخفات ) خوانده شود ، طبیعتا باید مطابق مصلحت ، عمل گردد ( مثل احتمال عقلایی در خصوص مزاحمت برای دیگران که لزوم اخفات را پدید آورد و یا برای همراهی با افراد ناتوان از ادای صحیح کلمات ، که لزوم جهر را فراهم کند ) .

صحیحه ی زرارة بن اعین ، که عمده ی استناد اکثریت فقهای شیعه به آن است ، می تواند بر مواردی حمل شود که خارجا ، مصلحت ملزمه ای پدیدار شده است که لزوما باید به یکی از دوصورت خوانده شود ، که در این صورت ، منافاتی بین پذیرش آن با نظریه ی موافق قرآن نیست .

در غیر این صورت ، روایات مخالف نظریه ی قرآن ( بخاطر مخالفت صریح با پیشنهاد آیه و عنوان « و ابتغ بین ذلک سبیلا » که حد وسط بین بلندی و کوتاهی صدا را طلب می کند ) به خاطر مخالفتشان با قرآن ، از اعتبار ساقط شده و نباید مورد توجه و عمل قرار گیرند ، چرا که معتبر دانستن آن ها ، مخالف مبنای پذیرفته شده ی اصولیین است .

احمد قابل …………………………. ۳۰ / مهر ماه / ۱۳۸۴ …………………………………  مشهد


Article printed from شریعت عقلانی – احمد قابل: http://www.ghabel.net/shariat

URL to article: http://www.ghabel.net/shariat/1384/07/30/459

مطالب مورد نظر متعلق به سایت شخصی احمد قابل بوده و برداشت و استفاده از این مطالب با ذکر منبع بلا مانع است