بازخوانی تاریخی نه چندان دور (۱)

در شهریور ۱۳۸۳ که بیش از یکماه از حضورم در تاجیکستان می گذشت، دو وبلاگ را در پرشین بلاگ راه اندازی کردم تا یکی مسائل مختلف سیاسی اجتماعی و فرهنگی را با عنوان «از نگاه من» نمایندگی کند و دیگری با نام «شریعت عقلانی» بیانگر دیدگاه های دینی و شرعی ام باشد.
دو پنجره برای ارتباط دوستانه با مخاطبانی که اندک اندک به آن توجه می کردند. بعدها هردو به غضب حاکمیت گرفتار شدند و خصوصا «ازنگاه من» که پس از فیلتر شدن، از دسترس خارج شد.
برای من این سال ها تاریخی خصوصی است که بازخوانی آن موضوعیت دارد. تاریخی که نشانگر برخی اتفاقات اجتماعی و سیاسی هم هست. بازخوانی برخی از مطالب آن روز را با اولین مطلب نوشته شده در تاریخ ۳۱ شهریور ۱۳۸۳ آغاز می کنم؛
*************************
به گمان من، فعلا دو گروه اصلی در میدان سیاست ایران حضور دارند که بازیگران اصلی این میدان بشمار می روند.
۱- نیروهای قدرتمند خارجی. ۲- اقتدارگرایان داخلی.
ملت و دولت آقای خاتمی، تماشاچیانی متفاوت اند. اولی (ملت) همچون کسی است که از پشت شیشه ی تلویزیون به این مسابقه می نگرد. یعنی فقط می تواند نسبت به رفتارهای مناسب، احساس شادی کند و از رفتارهای نامناسب، نگران یا اندوهگین شود. صدای او به گوش بازیگران نمی رسد تا در رفتارآنان تاثیری بگذارد و … . دومی (دولت آقای خاتمی) همچون تماشاگری است که در صحنه ی رقابت حضور دارد. می تواند با اظهار شادی یا نگرانی بر یک یا دو طرف بازی(کم یا بیش) تأثیر بگذارد. ولی تأثیر پذیری بازیگران اصلی از تماشاچی ساکت یا اندک، بسیار بعید است، تاچه رسد به تماشاچیانی که درصحنه حاضرند ولی اصلا به صحنه نمی نگرند بلکه خود را به چیزهای دیگری همچون خرید ساندویچ  و نوشابه و بستنی و گفت وگوهای نامرتبط  با رقابت سرگرم می کنند.
از دوگروه بازیگر، یکی زبان تماشاچی را نمی داند تا از واکنشهای او سر درآورد و یا به اعتراضات و توصیه های او گوش فرادهد و دیگری که هم میهن است، پنبه درگوش خود نهاده تاصدای اعتراضی را نشنود و خود را برتر از آن می داند که محتاج راهنمایی تماشاچی و یا دلسوزی های او باشد.
نتیجه ی این مصاف، از هم اکنون روشن است. دو مغرور مستبد در اقلیمی نگنجند. مگر آنکه تماشاچیان دور ازصحنه به صحنه آیند و متولیان هر دو گروه را هشداردهند و در صورت لزوم  با اعتراضاتی قابل فهم برای هردو طرف(اصطلاحا با زبان بین المللی) وجدی و تأثیرگذار، به گونه ای که نادیده گرفتن آن برای هیچ یک از دو طرف ممکن نباشد، به این شیوه ی بازی خاتمه دهند و روشی دیگر را خواستار شوند.
بدترین اتفاق  ممکن این خواهد بود که بازهم  به اعتراضات مداراجویانه توجهی نشود. در این صورت است که تنها گزینه ی ممکن، ممانعت عملی از ادامه ی این بازی خسارت بار است که با اشغال زمین بازی توسط تماشاگران همراه خواهد بود.
تاچه قبول افتد چه درنظر آید.
درمسیرخوبی ها، خدا یار و یاورتان باد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>